Hieronder volgt een impressie van een workshop ‘Passie vinden in leven en werk’, gegeven in februari 2006 aan drie vijftigers. Praktische informatie over deze workshop vind je hier.

Op een zonnig dag in februari kwamen de Passie-workshop deelnemers bij elkaar. De groep was klein, drie heren en één dame. Het waren allemaal vijftigers uit verschillende windrichtingen, die allemaal met dezelfde vraag zaten: wat is de volgende ‘logische’ stap in mijn leven? De deelnemers kenden elkaar niet. Ze waren nieuwsgierig geworden door de Nathis-verhalen en verhalen van eerdere deelnemers. Ieder kwam met zijn eigen levensverhaal en zijn eigen specifieke vraag.

Wat ging er aan de workshop vooraf?

Iedere deelnemer was voorafgaand aan de workshopdag aan een coach toegewezen. Daarmee vond een kennismakingsgesprek plaats. Was de vraag van de deelnemer wel een vraag naar zijn passie? Was hij of zij gewend om over zichzelf na te denken? Zaten er geen andere belemmeringen, zoals bijvoorbeeld ziekte of dreigend ontslag in de weg?

Vervolgens kreeg de deelnemer een werkboek aangereikt. Dit diende als instrument om gestructureerd het eigen levensverhaal duidelijk te krijgen. De volgende stap was het toeschrijven van verschillende emoties aan onderdelen van dit levensverhaal. ‘Wat een grote enerverende klus’, was de reactie van een deelnemer. ‘Het heeft veel bij mij overhoop gehaald’, zei een andere deelnemer. ‘Ik moest vaak stilstaan bij mijzelf en dat heeft mij al inzichten gegeven’. ‘Komen er nu nog meer inzichten?’

Een gesprek met de coach was de volgende stap. De verschillende emoties die de deelnemers aan de onderdelen van het levensverhaal toe hadden gekend, waren verwerkt in een rapportage die in het gesprek centraal stond. Er was veel herkenning, verbazing en diepgang te bespeuren. Cijfers liegen nu een keer niet en geven in dit geval heel veel over jezelf weer en wijzen je min of meer de weg. Alleen heb je die weg zelf nog niet ontdekt. Dit gebeurde in een volgende stap.
Uitgaande van het cijfermateriaal werd een visie uitgewerkt voor de komende tijd voorzien van de aanwezige belemmering, welke ons weerhoudt te bereiken wat we willen.

De workshop dag zelf

En toen begon het pas echt! De deelnemers hadden dus al aardig wat voorwerk gedaan voordat zij op de workshopdag verschenen. Ieder had zijn uitgewerkte visie en belemmering meegenomen. In het voorstelronde vertelden de deelnemers over zichzelfen over hun pasontdekte visie en belemmering. Door dit te delen wordt het al meer van jezelf. Iemand zei ook: ‘Het lijkt alsof ik dit al doe’.

Na een ontspanningsoefening was de eerste confrontatie met jezelf en de groep het vertellen over je leven en je passie aan de hand van een meegenomen voorwerp. Spannend was het om naar de verhalen van de andere deelnemers te luisteren. Geluiden van herkenning, verbazing, verdriet en vreugde kwamen op. ‘Mijn verhaal is toch nog niet zo erg’, zei een deelnemer.

Met elkaar hadden wij afgesproken dat gedurende de hele dag feedback zou worden gegeven - vaak stilletjes - op gekleurde memopapiertjes. Hiervan werd driftig gebruik gemaakt. Aan het einde van de dag had ieder een berg gekleurde papiertjes met feedback en ideetjes verzameld. Een schat aan materiaal voor de deelnemer.

Om de kandidaten verder in hun proces te helpen hadden de coaches een visualisatieoefening bedacht. Een oefening, waarin je van een afstand naar beelden of een film over jezelf kijkt. Eerst verplaatsend in het hier en nu en vervolgens in de situatie, waarbij de passie uitgeoefend werd.

De volgende opdracht was deze beelden of film te tekenen. Ze werden opgehangen en gezamenlijk besproken. Wat is er te zien? Wat is het grootste verschil tussen de tekeningen? Waar voel je je in thuis? Wat doe je? Wie is er bij je? Los van de toch al kleurrijke tekeningen was dit een kleurrijk en verhelderend moment. Met name door te focussen op de belemmeringen. ‘Hoezo doe je nu niet dat, wat je een prettig gevoel geeft? Zijn dit echte belemmeringen of houd je ze zelf in stand? Hoe ver ben je van je passie verwijderd?’ Eén ding was duidelijk: iedereen heeft een passie. De vraag is alleen: ga je ervoor of niet?

Afsluitend zei een deelnemer: ‘ik weet nu mijn weg! En die ga ik ook opzoeken!’
Met een schat aan papiertjes vol van feedback en ideeën, met tekeningen, opmerkingen en indrukken sloten wij de dag met een gezamenlijk etentje af. De discussies en gesprekken hielden niet op.

Tot slot werd een afspraak voor een terugkomdag gepland.

Claudia van der Velpen (één van de coaches), april 2005