Mijn passie … is drama. Al van jongs af aan hou ik van toneelspelen, verhalen vertellen en schrijven. Op de kleuterschool had ik een juf die dit opmerkte en me een grote kist verkleedkleren cadeau deed met de prachtigste baljurken. Ze had me niet gelukkiger kunnen maken.
Op een dag nam ze mee naar een bevriende jonge filmregisseur in Leiden, die later wereldberoemd is geworden. Het was Paul Verhoeven en ik speelde als zesjarige een piepklein figurantenrolletje in een van zijn eerste films.
Ik hield ervan de buurtkinderen te regisseren. Iedereen kreeg een kostuum uit mijn verkleedkist en ik vertelde welke handelingen er verricht moesten worden in het spel. Zelf speelde ik graag de hoofdrol, uiteraard met het mooiste kostuum. Een ander favoriete rol was ‘juf’ van een schoolklas, waarbij ik mijn best deed mijn ‘leerlingen’ een verhaal zo boeiend mogelijk te vertellen. ‘s Avonds in bed vertelde ik mezelf onder de dekens op fluistertoon zelf bedachte verhalen. Later schreef ik ze op in een schriftje en liet ze lezen aan mijn vriendinnen die dan over de grond rolden van het lachen. Kennelijk waren ze leuk.
Na een lastige puberteit waar ik mijn passie een tijdje volkomen kwijt was, kwam ik na wat omzwervingen gelukkig op een theateropleiding terecht waar ik drama en lesgeven leerde combineren. Ik werd dramadocent, en later dramaturg en scenarioschrijver. Ik maakte van mijn passie een vak!
Negatieve groei
So far so good, zou je zeggen. Toch was ik het spoor gedurende mijn leven een paar keer goed bijster. Periodes waarin ik concessies deed aan wat ik werkelijk wilde, dat ik met ‘minder’ genoegen nam, me aanpaste en probeerde te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Periodes dat ik mijn creatieve aspiraties onder het vloerkleed schoof. En ja… als je dat een tijdje doet, raak je vanzelf je passie kwijt.
Op een dag ontdekte ik een knobbeltje in mijn borst. Diagnose: borstkanker. Ik weet niet of er een oorzakelijk verband is, maar ik heb zelf achteraf wel de relatie gelegd. Er was sprake van negatieve groei. In plaats van mijn noodzakelijke persoonlijke groei, waren er een paar cellen die voor zichzelf waren begonnen, ontspoorden en tegen de klippen op gingen groeien en woekeren op een plek die juist symbool staat voor leven geven, inspireren en voeden.
Het leven als script
De crisis slingerde me eerst volkomen uit het midden maar vervolgens ging ik op zoek naar de betekenis. Mijn dramavak bood me in die zoektocht een uiterst handzaam instrumentarium, waarmee ik mijn leven beschouwde als een zelfgeschreven script, waarin ik zelf de hoofdpersoon speelde, zelf mijn tegenspelers uitkoos en waarover ik de regie had. De obstakels, de crises en conflicten had ik daar alleen maar ingeschreven om me te helpen herinneren wie ik ‘in wezen’ was. Een crisis is in scenariotermen niets meer dan een noodzakelijke passage op weg naar de uiteindelijke bestemming. En gelukkig: mijn prognose was goed en ik vond mezelf terug.
Onderweg naar de bestemming
De cycli van verandering en groei, de lastige passages tijdens onze levensreis zijn nodig om onze passie aan te wakkeren. Als we er niet in slagen deze passages succesvol te doorlopen, lopen we vast. Ik heb gemerkt dat de wijsheid en de inzichten die we nodig hebben om die passages succesvol te doorlopen, diep verscholen liggen in ons onbewuste en verhalen (drama) maken deze wijsheid wakker. Ze bevatten visuele metaforen en hanteren een symbolische taal en dat heeft een transformerend effect. Daarom zet ik nu verhalen en scenario in om mensen en organisaties te inspireren bij veranderingen. Er is niets wat niet kan veranderen.
Mijn advies aan iedereen: probeer erachter te komen wat je talenten zijn en wat je het liefste doet. Leer luisteren naar je ‘wezen’ en zoek troost en betekenis in verhalen en visuele metaforen. Dan boek je voortgang op de weg naar je bestemming.
In januari 2007 ben ik met een nieuw bedrijf begonnen. Innessence. Doel van Innessence is mensen en bedrijven te inspireren bij veranderingstrajecten door ze in contact te brengen met hun essentie: de kern van het verhaal.
Mieke Bouma, januari 2007
