“Enkele jaren geleden was het moment eindelijk daar: ik kocht de felbegeerde fotocamera die al een paar jaar bovenaan mijn verlanglijstje stond. Het was een beloning voor mezelf. Ik had met mezelf geworsteld en was boven gekomen - zo voelde het.

Veel familieleden en vrienden werden het ‘slachtoffer’ van mijn nieuwe passie. Ze werden veelvuldig op de gevoelige plaat vastgelegd. Fotografie zat al langer in mijn bloed - mijn vader klikte en flitste er enthousiast op los - maar had mijn hart tot nu toe nog niet zo hard laten bonken.

Foto: Amerens HedwichDoor mijn baan in de reiswereld werden het al gauw reisfoto’s die vooral in mijn naaste omgeving werden gewaardeerd. Maar ook op mijn werk zag men er wel brood in. Mijn reisfoto’s werden gepubliceerd in verschillende reisbrochures en op internet.

Doordat ik alleen maar de volledig automatische stand van de camera gebruikte, bleven echte fotografische hoogstandjes uit en belandden vele (overbelichte) foto’s in de prullenbak. Tijd voor de volgende stap: het volgen van fotografiecursussen. Daarnaast ging ik me samen met een vriend specialiseren in concertfotografie. Ons initiatief strandde al na enkele concerten. Daarna bekoelde de liefde voor pixels aanzienlijk.”

Het ultieme fotomoment

“Begin dit jaar had ik mijn camera bijna in de wilgen gehangen. Gelukkig kwam er het (voor mij) ultieme fotomoment dat alles zou veranderen. Aan de overkant van onze straat werd een, inmiddels bekende, kroegbaas op klaarlichte dag in eigen cafe geliquideerd. Mijn vriendin, die werkt bij een landelijk dagblad, belde met de vraag of ik er enkele foto’s van wilde maken. Misschien dat ze er bij de krant nog iets mee konden doen. Opgewekt trok ik er op uit en werd vervolgens bevangen door een nogal eigenaardig virus.

Dit virus is het best te omschrijven als een drang om een bepaald nieuwsmoment vast te leggen voor ‘de rest van de wereld’. Het idee dat ik op dat moment met mijn camera kon bepalen wat er volgende ochtend in de krant te zien zou kunnen zijn, gaf mij een geweldige adrenalinekick. Helaas werden de foto’s niet geplaatst in de krant, maar wel op een veelbelezen nieuwswebsite. De interesse voor de fotojournalistiek was gewekt.”

Foto van de dag

“Sinds die dag is de knop om. Inmiddels ben ik bij verschillende kleine internetprojecten over nieuwsjournalistiek betrokken. De belangrijkste is mijn ‘Foto van de dag’: elke dag een foto die laat zien wat er allemaal gebeurt in Amsterdam en omstreken.
Ik ben inmiddels vergroeid met mijn camera en draag deze dan ook altijd bij me. Totdat de Foto van de dag is geschoten, heb ik geen rust. Ik moet en zal iets moois maken.

Mijn Grote Doel is om op een goede dag professioneel fotojournalist te zijn. Ik heb echt het gevoel dat het me gaat lukken. Maar: rustig aan, stapje voor stapje. Ik grijp alle mogelijkheden aan, ga er helemaal voor en schiet als een bezetene. Klikkkkk.”

Jasper van Es, oktober 2006.

Jasper’s ‘Foto van de dag’ op dviews.web-log.nl was te zien tot en met september 2007. Meer over Jasper’s fotojournalistieke werkzaamheden is te vinden op www.dviews.nl